post art project

σοφία γιοβάνογλου

lawrence ferlinghetti: ένας αναρχικός στην καρδιά — 24 Μαρτίου 2017

lawrence ferlinghetti: ένας αναρχικός στην καρδιά

lawrence1959
Ο Φερλινγκέττι στα 40 του, το 1959.

H Ποίηση Ως  Τέχνη Επαναστατική [Σας γνέφω μέσ’ από τις φλόγες]

Σας γνέφω μέσ’ από τις φλόγες.

Ο Βόρειος Πόλος δεν είν’ εκεί που συνήθιζε να είναι.
Η Προφανής Μοίρα δεν είναι πλέον προφανής.
Ο πολιτισμός αυτο-καταστρέφεται.
Η Νέμεσις χτυπάει την πόρτα.

Γιατί να υπάρχουν ποιητές, σε μια τέτοια εποχή;
Ποια είν’ η χρησιμότητα της ποίησης;

Η κατάσταση του κόσμου καλεί την ποίηση για να τη σώσει.

Αν θα ‘θελες να είσαι ποιητής, να φτιάχνεις έργα ικανά να απαντήσουνε στην πρόκληση
των προφητικών καιρών, ακόμη κι αν το νόημα αυτό μοιάζει προφητικό.

Είσ’ ο Γουίτμαν, είσ’ ο Πόε, είσ’ ο Μαρκ Τουέιν, είσαι η Έμιλυ Ντίκινσον κι η Έντνα Σαιν Βίνσεντ Μιλλέυ, είσ’ ο Νερούδα κι ο Μαγιακόφσκι κι ο Παζολίνι, είσ’ ένας Αμερικάνος ή ένας μη Αμερικάνος, μπορείς να κατακτήσεις τους κατακτητές με
λέξεις…


Νούμερο 8

Ήταν ένα πρόσωπο που θα μπορούσε το σκοτάδι να σκοτώσει
μέσα σε μια στιγμή
ένα πρόσωπο που πληγωνόταν το ίδιο εύκολα
από το γέλιο ή το φως

«Σκεφτόμαστε αλλιώς τη νύχτα»
μου είπε κάποτε
ξαπλωμένη πίσω νωχελικά

Και θα μπορούσε να τσιτάρει τον Κοκτώ

«Νιώθω να υπάρχει ένας άγγελος μέσα μου» θα έλεγε
«που τον σοκάρω μόνιμα»

Μετά θα γέλαγε και θα κοιτούσε αλλού
θα άναβε για μένα ένα τσιγάρο
θα αναστέναζε και θα σηκωνόταν

και θα τέντωνε
την γλυκιά ανατομία της

θ’ άφηνε να πέσει η μια κάλτσα


[Σπουδαίος αμερικανός ποιητής, ζωγράφος, μεταφραστής, πολιτικός ακτιβιστής, γεννημένος στις 24 Μαρτίου του 1919. Ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου και των εκδόσεων City Lights. Μεγάλη μορφή της γενιάς των Μπητ. Λάτρης του φιλοσοφικού αναρχισμού. Η ποίησή του απευθύνεται εκ πεποιθήσεως στον λαό και δεν προορίζεται για μια πνευματική ελίτ, κατά δήλωσή του.]

Ο Tom Waits σε μια αφιερωματική βραδιά για τον Φερλινγκέττι, μ’ ένα τραγούδι του σε στίχους του Ποιητή.


Το ποίημα στα αγγλικά από εδώ:

Ferlinghetti-After-Millay-768x958
«Μετά την Μιλλέυ», πίνακας του Φερλινγκέττι, εμπνευσμένος από  σονέτο της Μιλλέυ, 2002.

Ο πίνακας από εδώ:

Jack_Hirschman__Lawrence_Ferlinghetti_7490671430
O Φερλινγκέττι με τον ποιητή Τζακ Χίρσμαν.

Η φωτό από εδώ:

billy collins: ένας ξεχωριστός poet laureate — 22 Μαρτίου 2017

billy collins: ένας ξεχωριστός poet laureate

62f8eeb50d

 

Ιαπωνία

Σήμερα περνάω την ώρα μου διαβάζοντας
έν’ αγαπημένο χαϊκού,
λέγοντας τις λίγες λέξεις ξανά και ξανά.

Μοιάζει σαν να τρώω
το ίδιο μικρό, τέλειο σταφύλι
πάλι και πάλι.

Περπατάω μες στο σπίτι απαγγέλλοντάς το
κι αφήνω τα γράμματά του να πέφτουν
στον αέρα του κάθε δωματίου.

Στέκομαι πλάι στη μεγάλη σιωπή του πιάνου και το λέω.
Το λέω μπροστά από έναν πίνακα της θάλασσας.
Χτυπάω τον ρυθμό του πάνω σ’ ένα άδειο ράφι.

Ακούω τον εαυτό μου να το λέει,
μετά το λέω χωρίς να ακούω,
μετά ακούω χωρίς να το λέω.

Κι όταν το σκυλί κοιτάζει πάνω προς τα μένα,
Γονατίζω εγώ κάτω στο πάτωμα
και το ψιθυρίζω στο καθέν’ από τα μακριά λευκά αυτιά του.

Είν’ εκείνο για την μονότονη καμπάνα του ναού
με τη νυχτοπεταλούδα που κοιμάται πάνω στην επιφάνειά της,

και κάθε φορά που το λέω, νιώθω την σφοδρή
πίεση της νυχτοπεταλούδας
επάνω στην επιφάνεια της καμπάνας από σίδερο.

Όταν το λέω στο παράθυρο,
η καμπάνα είναι ο κόσμος
και είμαι η νυχτοπεταλούδα που ξεκουράζεται εκεί.

Όταν το λέω στον καθρέφτη,
Είμαι η βαριά καμπάνα
και η νυχτοπεταλούδα είναι η ζωή με τα χάρτινα φτερά της.

Κι αργότερα, όταν το λέω σε σένα στο σκοτάδι,
εσύ είσαι η καμπάνα,
κι εγώ είμαι το γλωσσίδι της καμπάνας, που σε χτυπάει,

κι η νυχτοπεταλούδα έχει πετάξει
απ’ τον στίχο της
και κινείται σαν μεντεσές μες στον αέρα επάνω απ’ το κρεβάτι μας.

 


Japan

Today I pass the time reading
a favorite haiku,
saying the few words over and over.

It feels like eating
the same small, perfect grape
again and again.

I walk through the house reciting it
and leave its letters falling
through the air of every room.

I stand by the big silence of the piano and say it.
I say it in front of a painting of the sea.
I tap out its rhythm on an empty shelf.

I listen to myself saying it,
then I say it without listening,
then I hear it without saying it.

And when the dog looks up at me,
I kneel down on the floor
and whisper it into each of his long white ears.

It’s the one about the one-ton temple bell
with the moth sleeping on its surface,

and every time I say it, I feel the excruciating
pressure of the moth
on the surface of the iron bell.

When I say it at the window,
the bell is the world
and I am the moth resting there.

When I say it at the mirror,
I am the heavy bell
and the moth is life with its papery wings.

And later, when I say it to you in the dark,
you are the bell,
and I am the tongue of the bell, ringing you,

and the moth has flown
from its line
and moves like a hinge in the air above our bed.

[Αμερικανός ποιητής (22 Μαρτίου 1941), Poet Laureate των ΗΠΑ τα έτη 2001-2003. Του ζητήθηκε κατά τη θητεία του να συγγράψει ποίημα για τα θύματα της 11ης/9/2001, παρότι είναι κάτι που στην Αμερική δεν συνηθίζεται να ζητείται από τους ποιητές επί των τιμών. Έγραψε το ποίημα «Τα Ονόματα», το οποίο αρνήθηκε αρχικά να απαγγείλει στο κοινό και στη συνέχεια αρνήθηκε να συμπεριλάβει σε ποιητική του συλλογή για να μην εκμεταλλευθεί τη μνήμη των θυμάτων. Βραβευθείς πολλάκις.]

φωτό από εδώ

ποίημα στ’ αγγλικά από εδώ

eugène guillevic: ο βράχος του καρνάκ — 20 Μαρτίου 2017

eugène guillevic: ο βράχος του καρνάκ

 

Marianne AURICOSTE et Eugène GUILLEVIC (photo Berthe JUDET)
Με την Marianne Auricoste by Berthe Judet.

Η αιωνιότητα
ποτέ δεν χάθηκε.

Αυτό που δεν γνωρίζαμε

ήταν πώς να τη μεταφράσουμε σε μέρες,
ουρανούς, τοπία,

σε λέξεις για τους άλλους
σε αληθινές χειρονομίες,

Το ν’ αρπαχτούμε όμως απ’ αυτήν για μας,
αυτό δεν ήταν δύσκολο

κι υπήρχανε στιγμές
που φάνηκε σ’ εμάς ξεκάθαρο
πως είμασταν εμείς οι ίδιοι η αιωνιότητα.

 

[Γάλλος ποιητής, γεννημένος στο Καρνάκ, έναν τόπο με μια συλλογή 3.000 και πλέον λίθινων σχηματισμών. Βραβεύτηκε αρκετές φορές. Πέθανε στο Παρίσι στις 19 Μαρτίου του 1997. Η ποίησή του είναι κοφτή σαν τις πέτρες του τοπίου στο οποίο γεννήθηκε, ενώ μοιάζει να έχει τη γεύση του αλατιού που αφήνει πάνω τους ο άνεμος που φυσάει συνεχώς εκεί.]

Απόδ. από την αγγλική της Denise Levertov: Σ. Γ.

Το κείμενο από εδώ:

Η εικόνα από εδώ:

 

hugo claus: ο ποιητής, ο κινηματογραφιστής, ο ζωγράφος — 18 Μαρτίου 2017

hugo claus: ο ποιητής, ο κινηματογραφιστής, ο ζωγράφος

17353331_10155124165154028_3053580559493644973_n

XXIX

Και τώρ’ ακόμη καθηλωμένος στα δεσμά της και με τη μύτη την αιμοδιψή
των εραστών λέω, γεμάτος από την ανθισμένη άνοιξή της:
Θάνατε, μη τη βασανίζεις πια τη γη, μην περιμένεις, αγαπημένε θάνατε,
μέχρι επί τέλους να τελειώσω, μα φέρσου σαν κι αυτήν και χτύπα τώρα!

Απόδ. αποσπάσματος (της τελευταίας στροφής του ποιήματος «Και Τώρ’ Ακόμη»της συλλογής «Χαιρετισμοί», 2005)  από την αγγλική του John Irons: Σοφία Γιοβάνογλου

claus_hugo-lustful_figures-OMe8e300-10157_20050531_2663_309
Φιγούρες Γεμάτες Λαγνεία, λάδι σε καμβά, 1957.

[Βέλγος ποιητής, πεζογράφος και μεταφραστής, ζωγράφος και κινηματογραφιστής, γεννημένος το 1929 στην Μπρυζ. Συνέγραψε με διάφορα ψευδώνυμα εκτός του ονόματός του. Μεγάλος του έρωτας υπήρξε η Σύλβια Κρυστέλ, με την οποία απέκτησε έναν γιο. Τον άφησε όμως η Σύλβια για έναν ηθοποιό. Έπασχε από αλτσχάιμερ και ζήτησε να πεθάνει με ευθανασία, όπως και έγινε στις 19 Μαρτίου 2008, μια που είναι επιτρεπτή από νομοθεσία του Βελγίου.]

17361962_10155124169769028_3441333085248934152_n
Ο Κλάους, ενώ ζωγραφίζει.

 

rené daumal: ο παρα-σουρεαλιστής — 15 Μαρτίου 2017

rené daumal: ο παρα-σουρεαλιστής

rene-daumal
Ο Ρενέ το 1944.

Τελευταίο Γράμμα στη Γυναίκα του

Είμαι νεκρός γιατί δεν έχω επιθυμία,
Δεν έχω επιθυμία γιατί νομίζω ότι κατέχω.
Νομίζω ότι κατέχω γιατί δεν προσπαθώ να δώσω.
Στην προσπάθεια να δώσεις, βλέπεις ότι δεν έχεις τίποτα·
Βλέποντας ότι δεν έχεις τίποτα, προσπαθείς να δώσεις από σένα·
Προσπαθώντας να δώσεις από σένα, βλέπεις ότι δεν είσαι τίποτα:
Βλέποντας ότι δεν είσαι τίποτα, επιθυμείς να γίνεις·
Επιθυμώντας να γίνεις, αρχίζεις να ζεις.


Last Letter To His Wife

I am dead because I lack desire,
I lack desire because I think I possess.
I think I possess because I do not try to give.
In trying to give, you see that you have nothing;
Seeing that you have nothing, you try to give of yourself;
Trying to give of yourself, you see that you are nothing:
Seeing that you are nothing, you desire to become;
In desiring to become, you begin to live.

[René Daumal, (16 Mάρτη 1908 – 21 Mάη 1944): Γάλλος ποιητής που εξέδιδε από την εφηβεία του ποίηση αβανγκάρντ. Εγινε γνωστός, ωστόσο, από το πεζό «Mount Analogue» (1952), το οποίο μετέφερε στο σινεμά ο Χοδορόφσκι. Έμαθε ο ίδιος σανσκριτικά και μετέφρασε βουδιστικά κείμενα στα γαλλικά. Βραβεύτηκε το 1936. Πέθανε το 1944 στα 36 του από φυματίωση, τα αίτια της οποίας αποδίδονται στους χρόνιους πειραματισμούς του με διάφορες ψυχοτρόπες και παραισθησιογόνες ουσίες.]

vita sackville-west: το «χαμένο» ποίημα — 9 Μαρτίου 2017

vita sackville-west: το «χαμένο» ποίημα

e264f1b1dce2288410a11bec1da4c208

 

Όταν καμιά φορά βαδίζουμε οι δυο μας σιωπηλά
Μέσα στην εξοχή στ’ απέραντα λουλουδιαστά λιβάδια
Ακούω το κελάηδισμά σου και στέλνω ευχαριστίες στους Θεούς
Για την αληθινή φιλία, που σ’ έχει κάνει σύντροφό μου
Αλλά μες στη βαριά ευωδιά της σαγηνευτικής βραδιάς
Αναζητώ στο χείλι σου ένα πιο παθιασμένο χάδι
Σκίζω τα μυστικά απ’ τη σάρκα σου που παραδίνεται
Στέλνοντας τις ευχαριστίες μου στη μοίρα που σ’ έκανε ερωμένη μου

(ποίημα της ποιήτριας και πεζογράφου Vita Sackville-West (9 Mαρτίου 1892 – 2 Ιουνίου 1962) προς την ερωμένη της, Violet Trefusis, που βρέθηκε αναπάντεχα από τους κληρονόμους της ως σελιδοδείκτης σε ένα από τα δώρα της δεύτερης στην πρώτη)

Περισσότερα εδώ:

11da4dd9c7956960238c008ecbc1044d
Η Βάιολετ στα ΄20ς από άγνωστο φωτογράφο.

φωτό 1η από δω:

φωτό 2η από δω:

juana de ibarbourou: η χουάνα της αμερικής — 8 Μαρτίου 2017

juana de ibarbourou: η χουάνα της αμερικής

Juana_de_Ibarbourou_from_Estampas_de_la_Biblia

Τι είμαι εγώ για σένα

Είμ’ η λαφίνα
που τρώει χόρτο ευωδιαστό από το χέρι σου.

Το σκυλί
που ακολουθεί παντού τα βήματά σου.

Είμ’ ένα αστέρι
λαμπερό διπλά κι αστραφτερό μόνο για σένα.

Είμ’ η πηγή
που κελαρύζει φιδωτή στα πόδια σου.

Είμ’ ο ανθός
που τ’ άρωμά του και το νέκταρ του το ‘χει για σένα μόνο.

Για σένα είμαι όλ’ αυτά,
Σε σένα έχω δώσει την ψυχή μου μ’ όλες τις μορφές της.
Η λαφίνα, το σκυλί, το ουράνιο σώμα κι ο ανθός,
το ζωντανό νερό που ρέει μες στα πόδια σου.

Η ψυχή μου όλη είναι
για σέν’, Αγάπη
μου.


Η Συκιά

Γιατί είναι τραχιά και άσχημη
γιατί είναι όλα τα κλαδιά της γκριζωπά,
αισθάνομαι για τη συκιά μια λύπη.

Στο κτήμα μου υπάρχουν δέντρα όμορφα εκατοντάδες:
στρογγυλωπές δαμασκηνιές,
ευθείες λεμονιές,
πορτοκαλιές με λαμπερά λουλούδια.

Την Άνοιξη
όλες τους σκεπάζονται με άνθη
τριγύρω απ’ τη συκιά

Και η καημένη μοιάζει τόσο πολύ θλιμμένη
με τα μπλεγμένα της κλωνάρια που ποτέ
δεν τα καλύπτουνε μπουμπούκια.

Γι’ αυτό
κάθε φορά που από δίπλα της περνώ
Λέω, προσπαθώντας
τόνο γλυκό και χαρωπό να δώσω στη φωνή μου:
«Είν’ η συκιά το πιο όμορφο
απ’ όλα τα δεντριά του κήπου.»

Εάν ακούει
Εάν καταλαβαίνει τη γλώσσα που μιλώ,
τι γλυκιά χάρις θα φωλιάσει
στην ευαίσθητη ψυχή της!

Κι ίσως, τη νύχτα,
Όταν ο άνεμος το στέμμα της ορθώσει
τρελή από χαρά να πει:

Σήμερα μου ‘παν ότι είμαι όμορφη!


[Juana de Ibarbourou ή Juana de América, (8 Μαρτίου 1892–15 Ιουλίου 1979): σπουδαία ποιήτρια από την Ουρουγουάη που στα 17 της δημοσίευσε ένα πεζό κείμενο με τίτλο «Derechos femeninos» (δικαιώματα της γυναίκας), έγραψε κυρίως ερωτική ποίηση, αλλά και ως πρώιμη φεμινίστρια έγραψε ποίηση αναφερόμενη στις γυναίκες]

Απόδ. από τ’ αγγλικά: Σοφία Γιοβάνογλου

Juana-Federico

Η ποιήτρια με τον Λόρκα το 1934 στο Μοντεβιδέο.

φωτό 1η, από δω

φωτό 2η, από δω:

stanisław jerzy lec: ο βαρόνος — 6 Μαρτίου 2017

stanisław jerzy lec: ο βαρόνος

99990en

Αυτός που έχει σκάψει τον δικό του λάκκο

Αυτός που έχει σκάψει τον δικό του λάκκο
κοιτάει προσεκτικά
τη δουλειά του νεκροθάφτη,
όχι όμως και σχολαστικά:
γιατί ο τελευταίος
σκάβει μεν έναν λάκκο
όχι όμως τον δικό του.

 

[Πολωνός ποιητής και διάσημος αφοριστής (6 Μάρτη 1909 – 7 Μάη 1966), ο οποίος γεννήθηκε βαρόνος, προσχώρησε όμως στον κομμουνισμό. Έχοντας δε εβραϊκές ρίζες, αιχμαλωτίσθηκε από τους Ναζί και κατά τη δεύτερη σύλληψή του για απόδραση καταδικάσθηκε στην ποινή του θανάτου, από την οποία γλίτωσε δολοφονώντας με το φτυάρι που θα έσκαβε ο ίδιος τον τάφο του τον φρουρό που ανέλαβε να τον παρακολουθεί, γεγονός που περιγράφει το παραπάνω ποίημα από τη συλλογή του «Από τον Άβελ στον Κάιν».]

Απόδ.: Σοφία Γιοβάνογλου

φωτό από εδώ:

elizabeth smart: o ηλίανθος του blake — 4 Μαρτίου 2017

elizabeth smart: o ηλίανθος του blake

elizabeth_smart_at_kingsmere

Ο Ηλίανθος του Blake

1.

Γιατί ο Μπλέικ είπε
«Ηλίανθε κουρασμένε απ’ τον χρόνο»;
Κάθε φορά που τους κοιτώ
μοιάζουν να λένε
Τώρα! μ’ ένα χτύπημα
κυμβάλων!
Πολύ ευχαριστημένοι
κι αισιόδοξοι
κι εντελώς χαροποιοί
μέσα στην κυκλική λαμπρότητά τους.
2.

Συγγνώμη, Μπλέικ!
Τώρα καταλαβαίνω τι εννοείς.
Οι θύελλες κι ο παγετός τσάκισαν
τη λαμπρή χαρά τους
κι αν είναι ακόμη ευθυτενείς
τίποτα δεν μπορεί να δείξει θλίψη
περισσότερη από τα κουρασμένα
απογοητευμένα τους
γυρτά κεφάλια.

αλεξάνδρα μπακονίκα: «ανυπεράσπιστη» — 3 Μαρτίου 2017

αλεξάνδρα μπακονίκα: «ανυπεράσπιστη»

17022500_10155072914629028_7299295839259624998_n

ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗ

Για να μεταφέρω πράγματα
ανέβηκα ψηλά στην ταράτσα της πολυκατοικίας.
Ιούλιος, μέσα στο λιοπύρι
πανοραμικά είχα μπροστά μου τη θέα της πόλης,
που απλωνόταν ατέλειωτα με χιλιάδες κτήρια.
Κι όμως αυτή η πανοραμική θέα ενέτεινε τη μοναξιά μου.
Η μοναξιά σαν μια τεράστια επιδρομή
κι ωστικό κύμα με ισοπέδωνε-
έγινα ένα κατακερματισμένο,
παραπεταμένο άθυρμα,
μια ανυπεράσπιστη κουκίδα.
Ιούλιος. Η ζέστη έκαιγε τους τοίχους,
έκαιγε τον αέρα, την πόλη.

(δημοσιευμένο στο περιοδικό «το κοράλλι», τευχ. 2, Ιούνιος 2014)

[Η Αλεξάνδρα Μπακονίκα γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου και ζει. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, καθώς και της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. Πρώτη φορά δημοσίευσε ποιήματά της στο περιοδικό «Διαγώνιος» το 1983. Έχει εκδώσει 9 ποιητικές συλλογές.]

Το ποίημα από το ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ της Αλεξάνδρας Μπακονίκα: